Podawanie progesteronu dopochwowo zmniejsza ryzyko porodu przedwczesnego i złego stanu noworodka u kobiet ze skróconą szyjką macicy

8 Grudzień 2017

Obniżenie stężenia progesteronu jest wymieniane wśród przyczyn wystąpienia porodu przedwczesnego. Opublikowano wiele prac dotyczących podawania progesteronu pacjentkom w drugim trymestrze ciąży ze skróconą (poniżej 2,5 cm) szyjką macicy; większość z nich wskazywała na korzystny wpływ terapii. Opublikowana metaanaliza, która zawierała wyniki wszystkich dostępnych badań, wykazała, że dopochwowy progesteron jest skutecznym i bezpiecznym lekiem w leczeniu zagrażającego porodu przedwczesnego wyrażonym skracaniem się szyjki macicy ocenianej w trakcie badania ultrasonograficznego. Poza tym wykazano, że rutynowe badanie długości szyjki macicy w drugim trymestrze ciąży pojedynczej pozwala na wyodrębnienie grupy pacjentek z zagrażającym porodem przedwczesnym i jednocześnie na zmniejszenie odsetka przedwczesnych porodów oraz związanej z tym śmiertelności i umieralności noworodków.

Przedstawiona metaanaliza porównywała wyniki badań randomizowanych analizujących wyniki przebiegu ciąż pojedynczych, w których ciężarne miały skróconą szyjkę macicy i były poddane leczeniu progesteronem, placebo lub obserwowane. Oceniano wystąpienie porodu przedwczesnego przed 33. tygodniem, a także rozwój psychomotoryczny noworodków do 2. roku życia.

Badanie objęło łącznie 974 pacjentki (498 otrzymywało progesteron, 476 — placebo). Długość szyjki nie przekraczała 2,5 cm. Podawanie dopochwowego progesteronu zmniejszyło ryzyko porodu przedwczesnego (RR — 0,62, 95% CI, p = 0,0006). Co więcej, podawanie leku zredukowało ryzyko porodu przedwczesnego między 28. a 36. tygodniem ciąży, wystąpienie zespołu RDS u noworodków, umieralność okołoporodową i konieczność przebywania dzieci na oddziale intensywnej terapii. Umieralność noworodków w grupie badanej wyniosła 1,4% (a w grupie kontrolnej — 3,2%). Terapię dopochwową progesteronem oceniono jako bezpieczną zarówno dla pacjentki, jak i dla noworodka. Nie zauważono wzrostu liczby wad rozwojowych; rozwój psychomotoryczny dzieci do 2. roku życia był identyczny.

Przygotował Jacek Szamatowicz; źródło: AJOG 2017; 11: 576.